Conflicterende samenwerking

admin Blogs 0 Comments

Ik had minder bouwplaatsen verwacht, hoor ik mezelf zeggen tegen mijn gastheer als hij vraagt wat ik van de locatie op de Zuidas vind. Voorafgaand aan onze ontmoeting ontving ik een lange e-mail waarin hij mij vroeg of ik zitting wilde nemen in een klankbordgroep voor een nieuw te verschijnen boek over de UAV-GC. Dat wilde ik uiteraard.

Expert meetings

Er is iets met klankbordgroepen en expert meetings. Vaak probeert men elkaar de loef af te steken. Ik kreeg van tevoren wijselijk advies: probeer je statement kort en bondig in normale mensentaal te houden. Daarmee is het makkelijk reproduceerbaar en heb je kans dat men je statement sneller herhaalt. Ik probeer de dag voor de sessie in de marge van de middag nog snel door de UAV-GC te bladeren in de hoop dat me iets zinnigs te binnen schiet wat ik makkelijk reproduceerbaar kan vertellen. Geen succes. Gelukkig had ik in mijn reactie op de uitnodiging al aangegeven dat ik graag help, maar tot nu toe in de fortuinlijke omstandigheden heb verkeerd dat ik in mijn werk als contract manager altijd bijgestaan ben door een contract- of aanbestedingsjurist. De letter van de voorwaarden en het blindelings reproduceren van artikelen behoort dus niet tot één van mijn kernkwaliteiten.

Tijdens de sessie praten we gemakkelijk over de do’s en don’ts van de UAV-GC. Annex III en IV van een UAV-GC contract komen snel ter sprake. Waarom zou een opdrachtgever zoveel documenten ter toetsing of acceptatie van een opdrachtnemer verlangen? Weten we daarnaast ook wel wat voor inspanning het kost om al die documenten daadwerkelijk te reviewen? Zo nog meer vanzelfsprekendheden.

Een filter op de UAV-GC

Ik denk na over hoe ik kan adviseren. De projectervaringen van de mensen aan tafel roepen mijn eigen ervaringen op. Er worden verbindingen gelegd. De discussies worden pittiger. Het is onmogelijk om stil te blijven. Al zie ik enkele tafelgenoten die na driekwart van de sessie nog bijna geen aandeel in het gesprek hebben gehad. Zouden zij nog nadenken over een makkelijk reproduceerbaar statement? De mijne heb ik tijdens mijn introductie al gemaakt: waarom is de UAV-GC in de praktijk zo moeilijk te beheersen? Waarom lopen bijna alle bouwprojecten uit? Kunnen we dit voor een deel wijten aan de Voorwaarden? Ik pleit voor een simpele standaard. Niet simpeler dan de werkelijkheid, maar simpel genoeg om een gesprek in normale mensentaal over het contract te voeren. Mijn standaard bevat vragen als: waar gaat het contract over? Wie doet wat? Hoe weten we of het werkt? Wat doen we als het misgaat? De boodschap wordt voor m’n gevoel goed ontvangen. Een filter op de UAV-GC dus. Ik krijg bijval van iemand van ProRail die vertelt dat de UAV-GC contracten in de begindagen echt een stuk compacter waren. Is er in de loop van de tijd niet onnodig veel ballast in de contracten geslopen? Moeten we niet terug naar de essentie?

Conflictmodel

Dan gebeurt het. Ik hoor de mevrouw aan mijn linkerzijde vertellen dat het nogal wiedes is dat contracten dikker worden. De UAV-GC is immers gebaseerd op het conflictmodel. Dat zet me aan het denken. Een conflictmodel. Een model om conflicten te beheersen. Niet een model om samenwerking te bevorderen. Ik denk aan een artikel dat ik onlangs las over pro-active contracting versus preventive contracting. Een simpele parallel is wellicht in de medische wereld te vinden. Preventive contracting gaat uit van het zoveel mogelijk bestrijden van ziektes. Pro-active contracting gaat uit van een zo gezond mogelijk leven leiden. Wezenlijk verschillend. Tegelijkertijd is een tegeltjeswijsheid dat het vaak minder kost om te voorkomen dat je in moeilijkheden geraakt dan om uit deze moeilijkheden te komen. Toch voel ik me geroepen het confictmodel openlijk ter discussie te stellen en geef het voorbeeld met medische context. Het blijft even stil en dan wordt er gereageerd alsof het wishful thinking is om ooit uit te gaan van pro-active contracting. Mooi streven, maar niet voor de praktijk.

Samenwerking

Onderweg naar kantoor sta ik vast op de A4. Dat geeft me tijd om na te denken. Ik mijmer over het streven naar gezonde projecten waarin risico’s niet geminimaliseerd worden voor opdrachtgevers, maar risico’s en rewards gebalanceerd worden. Ik filosofeer over het voorkomen van de oorzaken van problemen, door open en toegeeflijk te zijn. We hebben de eisen inderdaad wegens tijdgebrek niet herleidbaar vastgelegd, omdat het project voor het eind van het jaar gegund moet zijn anders krijgen we geen subsidie. Maar dat betekent niet dat wij jullie met dit probleem opzadelen en verwachten dat jullie wel volledig traceerbaar onze stakeholders tevreden gaan stellen.

Het voorkomen van oorzaken van problemen door het promoten van duurzame samenwerking. Samenwerking, een term die aan de basis staat van de Marktvisie. Maar tegelijkertijd een term die geen basis heeft als de Voorwaarden het tegenovergestelde dicteren. Dat lijkt me nog een expert meeting waard.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.